Wat is het verschil tussen een NEN-norm en een EN-norm bij brandbeveiliging?

Een EN-norm is een Europese norm die in alle EU-lidstaten geldt, terwijl een NEN-norm een Nederlandse vertaling of aanvulling is op die Europese norm. Voor brandblussers in België zijn de EN-normen bepalend; NEN-normen worden in de praktijk als leidraad gebruikt omdat ze uitvoerig zijn en in Nederland rechtsgeldig zijn.

Offerte aanvragen

Wie brandblussers laat keuren of een onderhoudsbedrijf inschakelt, stuit vroeg of laat op afkortingen zoals NEN 2559 of EN 3. Die codes klinken technisch, maar het onderscheid is minder ingewikkeld dan het lijkt. Het gaat om twee lagen van normering die naast elkaar bestaan en die samen bepalen hoe een keuring er in de praktijk uitziet.

• EN-norm geldigheid: Alle EU-lidstaten, inclusief België
• NEN-norm geldigheid: Primair Nederland; vakinhoudelijk erkend in Vlaanderen
• EN 3: Europese constructienorm voor draagbare brandblussers
• NEN 2559: Nederlandse onderhoudsnorm voor draagbare brandblussers

Wat betekent EN-norm precies?

Een EN-norm (Europese Norm) is een technische standaard die is opgesteld door het Europees Comité voor Normalisatie (CEN) en die geldt in alle lidstaten van de Europese Unie. Zodra een EN-norm is gepubliceerd, nemen alle nationale normalisatie-instituten die over, soms met een kleine landspecifieke aanvulling.

Voor brandblussers is EN 3 de bekendste Europese norm. Die beschrijft de constructie-eisen en prestatiekenmerken waaraan draagbare brandblussers moeten voldoen. Een blusser die aan EN 3 voldoet, mag in heel Europa worden verkocht en gebruikt. Het CE-keurmerk op een blusser is rechtstreeks gekoppeld aan deze norm.

Wat is een NEN-norm dan?

Een NEN-norm is een norm die is uitgegeven door het Nederlands Normalisatie-instituut (NEN). Soms is een NEN-norm een rechtstreekse nationale vertaling van een EN-norm; die draagt dan de aanduiding NEN-EN gevolgd door het nummer. Soms is een NEN-norm een puur nationaal document dat verder gaat dan wat Europees verplicht is.

NEN 2559 is een goed voorbeeld van dat laatste. Deze norm beschrijft het onderhoud van draagbare brandblussers en legt vast hoe een periodieke keuring moet verlopen: welke controles er plaatsvinden, hoe vaak, en wat er in het keuringsrapport moet staan. Er bestaat geen gelijkwaardige EN-norm die dit onderhoud zo gedetailleerd uitwerkt. Dat maakt NEN 2559 tot een document dat buiten Nederland zijn juridische verplichtende kracht mist, maar vakinhoudelijk breed wordt erkend.

Welke norm geldt er dan in België en Vlaanderen?

In België zijn de Europese EN-normen het wettelijke kader. Er is geen Belgische wet die NEN 2559 rechtstreeks verplicht stelt. Toch hanteren veel serieuze onderhoudsbedrijven in Vlaanderen deze norm als werkmethode, omdat ze de meest uitgewerkte en praktisch toepasbare leidraad is voor het keuren van brandblussers.

Brandpreventie Techniek België voert keuringen uit volgens NEN- en EN-normen. Dat betekent in de praktijk dat een keuring de Europese eisen als minimumkader neemt en de Nederlandse uitwerking gebruikt om niets over het hoofd te zien. Het resultaat is een traceerbaar keuringsrapport dat bij een verzekeraar of inspectie als serieus bewijs geldt.

Wanneer is het onderscheid wel of niet relevant?

Voor de aankoop van een blusser is de EN-norm doorslaggevend. Een blusser zonder CE-markering voldoet niet aan EN 3 en mag in principe niet op de Europese markt worden gebracht. Hier speelt NEN 2559 geen rol.

Bij het periodieke onderhoud en de keuring is het andersom. De Europese normen zwijgen grotendeels over de frequentie en methode van onderhoud. Precies daar biedt NEN 2559 houvast. Bedrijven die een blusser laten keuren door een partij die aantoonbaar werkt volgens NEN 2559, kunnen bij een brand of een verzekeringsgeschil laten zien dat ze de zorgplicht serieus namen.

Het onderscheid is minder relevant als je louter op zoek bent naar een blusser die aan de basiseisen voldoet en je het onderhoud intern regelt. Dan volstaat in principe de EN-norm. Zodra je echter een professionele keuringspartner inschakelt en verantwoording wilt kunnen afleggen, is werken met een erkende methode zoals NEN 2559 een slimme keuze, ook buiten Nederland.

Wat staat er in een keuringsrapport op basis van deze normen?

Een rapport dat is opgesteld volgens NEN- en EN-normen bevat minimaal de identificatiegegevens van het blusmiddel, de datum van keuring, de naam van de keurende partij, de bevindingen per controlepunt en de conclusie over de gebruiksgereedheid. Bij afwijkingen vermeldt het rapport de actie die is ondernomen of aanbevolen.

Dit niveau van rapportage is niet standaard bij elke leverancier. Vraag bij een offerte altijd op welke norm de keuring is gebaseerd en welke documenten je ontvangt. Een sticker op de blusser is geen vervanger voor een schriftelijk rapport.